Muzyka wokalna w czasach prehistorycznych była formą komunikacji, rytuału i ekspresji emocji – wykonywana głównie ustnie, bez zapisu nutowego, często w połączeniu z tańcem i grą na prostych instrumentach muzycznych. Głównymi cechami muzyki wokalnej w prehistorii był brak zapisu nutowego, muzyka przekazywana była ustnie, z pokolenia na pokolenie. Śpiew opierał się na powtarzanych motywach, rytmach i dźwiękach naśladujących naturę. Muzyka miała funkcje rytualne – śpiew towarzyszył obrzędom, polowaniom, pogrzebom, inicjacjom i świętom. Najprawdopodobniej muzyka składała się z prostych struktur melodycznych – używano skal pentatonicznych lub modalnych, często z ograniczoną liczbą dźwięków. Muzyka wokalna była ściśle związana z ruchem, tańcem, rytmem i gestem.

W dawnych czasach śpiewali :

szamani i wodzowie, wykonując pieśni rytualne, często w transie

członkowie plemienia – uczestniczyli w śpiewach zbiorowych, np. podczas rytuałów przejścia

matki i opiekunowie – śpiewali kołysanki i pieśni edukacyjne swoim najbliższym.